Medeniyeti kurtarmak mı istiyorsunuz. Çocukları rahat bırakın.
Neden mi?
‘İnsanlık’ medeniyeti okulla çökertildi.
Nasıl mı?
Hani, “Eski toprak” denilen insanlar vardı. Dedelerimiz ya da onların bir üst jenerasyonu ve daha önceleri..
Ellerinden her iş gelir, her konudan az çok bilgisi olur. Kendi işini en düzeyde yapar.. Ahlak, edep, adap o biçim..
Peki o nesillere ne oldu da bugün yetişmiyor.
Çünkü zorunlu eğitim geldi. Çıraklık sistemini sabote etti. Çocukları ailelerinden kopardı.
O medeniyeti, babadan dededen ustadan ders alma imkanını imha etti.
İçten gelen merakı öldürdü. Öğrenme hevesini söndürdü.
Gele gele bugün, iç motivasyon denen şeyi, tamamıyla yok etti.
Çocukların ailelerinden koparılması gerçekliğini azımsamayın.
Ahlak, erdem onu yetiştirecek büyüklerin dizinin dibinde büyümeyi gerektirir. Tasavvufta da böyle değil midir. Gerçek anlamda bir terbiye verebilmek için fenafiş-şeyh talep eder. Bütün gönlünü, benliğini işine katmanı ister. Sevdanı koy der, dava sahibi ol ister. Afakî meşguliyetlerden uzaklaş der..
Peki okul?
Mektepli, alaylı, diplomalı diyerekten sistemin terbiyesine eyvallah edenlere imtiyaz dağıta dağıta gerçek medeniyeti yavaş yavaş köhneleştirir.
Hani şu atadan gelen öğreti sistemini. Vaz geçilmez yegane terbiyeyi.
Sistemin yapılandırılmış doktrinlerini ezberlemeyi hedef gösterir. Ve sorgusuz kabulü, emir kulluğunu..
Yani tam da yegane nâmeşru olan şeyi!
Yaratılışın nihai amaçlarından olan içsel tefekkürü kapatır, sorgulamayı kaldırır yerine cahilce bir itaat kültürünü yerleştirir.
Neticeler sadece bu kadar mı?
Maalesef. Bitmek tükenmek bilmeyen at koşusunda ömürler, benlikler, emekler feda edilir.
Sonuç mu. Doğruyu yanlışı ayırt etmekten aciz bir mankurtlar medeniyeti.
Sistem kurucuların din!ine mensup olmak dışında çaresi olmayan..
Kendi medeniyeti, kendi değer sistemi olmayan başka ne çare bulabilir ki.
Yine de bu iyi kısmı.
Çoğusu o mazide kalan medeniyeti kötüleyip reddediyor. Kendi batık çukurunu misku amber gibi sahipleniyor.
Bu sistem binlerce yılla, semavi imdatlarla kazanılan medeniyeti sadece yüz yılda çökmeye yüz tutturdu.
Nasıl mı?
İşte onu anlattık ya. Adını biliyorsunuz. Baş harfi “okul”.
Artık hepsi mazide kalan nostaljik birer hatıra, avuntu!
Peki bundan sonra ne mi olacak?
Sistem bu despot yapısını devam ettirebilirse -ki artırarak devam ettirmek istiyor- mutlak çöküş.
Zira küreselleşen dünya artık tek bir medeniyet. Sistemi kurtaracak alternatif kalmadı.
“Ya toplu uyanış ya toplu batış!”
İlk şık imkansız değil. Dünyada sistemi eleştiren, sistemin dışına çıkan ya da sistemi organikleştiren pek çok akım var. Türkiyede de hiç yok değil hani. Pek çok şey cılız da olsa filizleniyor.
Darısı ülkemizin Eğitim! zorbalığına.
Zorla Eğitim verilemez.
İnsanlar istedikleri eğitimi/öğrenimi istediği zaman, kendi iç motivasyonu bunu ne zaman doğrular ve talep ederse o zaman alabilir. Yegane nitelikli çözüm budur.
Eğitime teşvik yapılabilir fakat zorlama yapılamaz.
İç motivasyon olmadıkça gerçek bir öğrenme söz konusu olamaz.
Bunu ne zaman anlamalıyız. Tamamen batınca mı.
Bugün anlayalım da herşeye sıfırdan başlamayalım.
Okul zorbalığından vaz geçelim. Çocuklarımızı deccâlî terbiyeye teslim etmeyelim. Eğitim öğrenimi serbest bırakalım.
Ancak bu şekilde organik bir benliğe sahip kalabiliriz. Bedenimiz ve sağlığımız gibi beynimizi ve fikrimizi ve daha da önemlisi kişiliğimizi organik tutarsak belki o zaman toplu musibetlere karşı savunma imkanımız kalabilir.
Zira İslâm fıtrat dinidir ve fıtratı korumak yegane farziyettir.
Vesselam.
