İçselleşmiş otoriteyi oluşturan mekanizmalardan biri olan eğitimde, esas olarak iki eğitim modeli vardır..

"Bir bireyin eylemlerine, kaçışı olmayan, içselleşmiş bir otorite kılavuzluk ediyorsa politik özgürlüğün çok az anlamı vardır" diyen Spring, İçselleşmiş otoriteyi oluşturan mekanizmalardan biri olan eğitimde, esas olarak iki eğitim modelinin varlığından söz ediyor: İlki düzen, plan ve yüksek verimlilik aracılığıyla toplumsal ilerleme arayan teknolojik ve rasyonalist model. Bu modele göre toplum, verimli işleyiş hedefine sahip bir makine olarak görülür. Bu modelde insanlar; değerleri, toplumsal makinenin pürüzsüz işleyişine katkılarıyla belirlenen 'insani kaynaklar' haline gelirler. Bu modelde çocuğa, üzerinde çalışılacak ve toplumun iyiliği için biçimlendirilecek bir nesne olarak yaklaşılır. Bu modelin eğitim aracı olan okula, Illich; "iktidarın fahişesi" diyor. Bu modeli benimseyen psikolog, hırsızlık yapan yoksul insanlarla karşılaştığında "çalma alışkanlıklarının nasıl sona erdirileceği" sorusunu araştıracaktır. Spring'in Ferrer, Godwin, Rousseau, Marx, Freire, Illich, Stirner, Tolstoy, Reich ve Neill'in tezlerini tartışarak önerdiği ikinci modelde ise önemli olan düzen ve verimlilik değil bireysel özerkliğin artmasıdır. Toplumsal değişimin hedefi artan bireysellik ve toplumsal sistemin denetlenebilmesi olmalıdır. Bu model, modern toplumsal kurumların gücünün, büyük ölçüde halkın bu kurumların otoritesini ve meşruiyetini kabul etme gönüllülüğüne dayanır. Bu modelin sorusu "bireyin toplumsal makineye nasıl uydurulacağı değil; insanların, kişisel tatmin olmadığı halde, çalışmayı ve özgürlüğü kısıtlayan bu toplumsal otoriteyi kabul etmeye neden istekli olduklarıdır." Bu modelin psikoloğu "neden bütün yoksul insanların hırsızlık yapmadığı" sorusuna cevap arayacaktır. Çocukların "kolay kontrol edilebilen verimli makineler" olarak değil "özgür, hayattan zevk alan bireyler" olarak büyümesinden yana olanlar için.. Özgür Eğitim