Ailenin ve topluluğun mantığı, bir ana fikir etrafında çeşitliliğe alan yaratmak olduğu için kurumlar en çok hasarı insanların kişisel etkinliklerine büyük müdahalelerde bulunduklarında verir. 

Çocukların ve yaşlıların gündelik yaşama katılmadığı bir topluluğun geleceği ve geçmişi yoktur, yalnızca kesintisiz bir şimdisi vardır.

Ev ödevi, ebeveyn davranışını değerlendirmek için gayri resmi bir araç haline geldiğinde, endişeli babalar ve anneler yardım etmek ile aldatmak arasındaki çizgiyi çizmekte zorlanırlar.

Çocuklar daha önemli işlerden dikkat dağıtan şeyler değildir. Onlar en önemli iştir.