Freire, solun ve sağın kültürel eylemleri arasındaki farkları özetliyor: “İlki sorunlaştırır, ikincisi sloganlaştırır.”

Kuşkusuz birçok eğitim sisteminin amaçlarından biri, inançların içselleştirilmesi ve varolan toplumsal yapıyı sorgusuzca destekleyecek bir vicdanın geliştirilmesidir.

Okul tarafından reddedilmek, boyun eğme, ilgisizlik ve sonunda tümüyle çaresizliğe ve toplumsal durgunluğa yol açar.

Bir bireyin eylemlerine, kaçışı olmayan, içselleşmiş bir otorite klavuzluk ediyorsa politik özgürlüğün çok az anlamı vardır.

"Çocukların, bize hükmeden toplumsal dogmalara göre boyun eğmeye, inanmaya, düşünmeye alıştırılmaları gerektiği için eğitim bugünkünden daha farklı bir hâlde olamaz."

Devlet okulları, yoksulların çocuklarını eğitip onların var olan toplumsal yapıda yer alabileceklerini varsayarak yoksulluğu ortadan kaldırmaya kalkışır. Radikal eğitim ise bu toplumsal yapıyı destekleyen toplumsal...

Hiç kimse başka birine kendi ideallerini verecek kadar iyi değildir.

İnsan aklının gücüne duyulan inanç, yönetici sınıfta dönemsel değişikliklerin olduğu cumhuriyetçi bir toplumdan çok, her kişinin bağımsız olabileceği bir toplumu ifade ediyordu.