Eğitim sisteminin klasik argümanlarından;
Çocuklar sıkılmasın diye oyun ve eğlence icad etmek..
Buna, kontrol mekanizmasında level atlamak da denilebilir.
Zira, oyun ve eğlenceye de müdahale ediliyor.
Bu derece müdahaleye, meşru bir kılıf giydirmek için gerekçeler de hazır.
Sıkılmamak.. Dinlenmek.. Eğlenmek.. Kutlamalar… Bayramlar…..
Hayret! Eğitim yeri değil miydi orası? Şimdi eğlence yeri de mi oldu?
Milli bayramlar düğün şeklinde mi kutlanır oldu?
Zorla eğittiğiniz gibi, zorla eğlendirmeye de mi hak kazandınız?
Peki sonuç?
Çocuklar daha mutlu oldu mu? Okula gitmeyi daha çok ister oldular mı?
Çocukların ‘kendi’ olabileceği her alanı kısıtlayarak ya da müdahale ederek ya da kontrol ederek, çocuğu daha efendi, daha uslu, daha iradeli, daha bilgili, daha kültürlü yapabildiniz mi?
Lütfen neticeyi bize söyleyin!
Yoksa daha hırçın, daha yaramaz, daha hiperaktif mi oldular?
Eğitim sisteminde psikologlara danışılıyor mu?
Ne tür kısıtlamalar, ne tür tepkileri doğurur?
Peki bu müdahaleler, eğlence tarzını bile dayatma, kimin ahlaki değerleriyle tayin ediliyor. Bu da yerli ve milli mi?
Buna dair de bir kontrol mekanizması var mı?
Müslüman olarak, yanlış anlaşılmasın, yerli ve milli Müslüman olarak değil, semavî Müslüman olarak, değerlerimiz hiçe sayılırken, eğitim sistemi ya da eğitimcilerin tercihleri, varsayılan olarak meşru kabul edilirken, bu dayatmayı istememe tercihi, bir hak değil mi.
Eğitim sisteminin mimarları insan da biz mi değiliz?
Herkes anayasal haklarını kullanmaya eşit derecede sahip değil mi?
Bu eğitim!? anlayışını dayatanlar sorgudan muaf ama çocuğunu bu mekanizmaya teslim etmek istemeyenler tehdit mi ediliyor.
Kimin hakkını, kime verdiniz?
Anayasanın;
“Herkes, özel hayatına ve aile hayatına saygı gösterilmesini isteme hakkına sahiptir”
maddesini açabilir miyiz biraz..
Peki anayasanın koruma altına aldığı
“Din ve Vicdan Hürriyeti” ne anlama geliyor?
Müslümanım deme hakkın var ama içini doldurmaya hakkın yok diye mi anlamalıyız?
Dinî ve ahlakî anlayışımıza uymayan şeylere muhalefet etmek; yobazlık, gericilik, kendi iyiliğini düşünebilecek şuur yoksunluğu, ilke ve inkılap düşmanlığı, vatan için tehlike diye mi anlaşılıyor?
Peki bunca eğitilen insanın, anayasal haklara karşı bunca dayatmaları makul kabul etmesi nasıl bir paradoks?
O kadar da eğittiniz, öyle ki zorla eğittiğiniz halde, bu eğitim sisteminde yetişenlerin demokrasi anlayışı bu mu olacaktı?
Mevcut eğitim sistemiyle terbiye edilmiş olan toplumumuzun sorgulama yeteneğini kaybetmesi, kendi gibi düşünmeyenleri ötekileştirmesi eğitim sisteminin neticesi mi, yoksa amacı mı?
Tercih haklarının yok sayılması, birilerinin sadece diploma sahibi olmakla, kendi doğrularını, hem de küçük zihinlere, dilediği serbestiyette, empoze veya dikte etmesi hangi anayasal hakka dayanıyor.
Kişilerin çocuklarının zorla ellerinden alınıp, zorla bir kısım eğitimlere tabi tutulmasının eğitimden başka anlamlar taşıması her zaman mümkündür.
Eğitim sisteminde -güya- yapılan düzenlemeler, mevcut zararları kısıtlamaktan öteye geçmiyor.
İşi temelinden ele alalım. Eğitimin zorunlu olması makul mu. Tek tip olması faydalı mı. Buradan başlayalım. Yoksa işin felsefesini doğru oluşturamayız.
Mesele eğitim mi? Yoksa belli ideolojilerin herkese aşılanması mı?
Bunu sorgularken korkmayın, vatan elden gitmeyecek.
Bugüne kadar zorla eğittiniz de hainlerin nesli mi tükendi?
Sizin, mutaasıp bir zihniyetle değiştirmeye yanaşmadığınız sistem, bir şeyi ıslah edemedi. Ancak sizin gibi mutaasıp ve dayatmacı zihniyetleri yetiştirdi.
Nitelikli, fikri hür, aklı hür, insana saygılı, tercihlere saygılı kişilikler bulamıyoruz.
İşi temelinden sorgulamaktan korkmaya devam edersek hiç bir şey düzelmeyecek.
“Zorunlu ve tek bir eğitim sistemi, temel insan haklarının ihlalidir.”
Buradaki insandan kasıt ebeveynlerdir.
“Yoksa çocuklar açısından tam zamanlı bir hapishane ve benliği yok etme mekanizmasıdır.”
Vesselam
